Gran Canaria maart 2022

We hadden er naar uitgekeken, in het vroege voorjaar een weekje naar de warmte. Het werd Gran Canaria ongeveer 230 km vanaf de Sahara en 3.350 km vliegen. We vertrokken vanaf Eelde, heerlijk relaxed. Relatief goedkoop parkeren op 2 minuutjes lopen naar de vertrekhal en géén drukte en moeilijke toestanden. Daar stapten we aan boord van de Boeing 737 en begon het 4,5 uur stilzitten. Op de Aeropuerto de Gran Canaria pikten we moeiteloos ons huurautootje op en reden zo’n 30 km naar ons hotel, Bull Costa Canaria in San Agustin. Mooi op tijd om ons even te settelen, een bakje koffie uit ons eigen mini koffiezettertje en op naar het restaurant waar ons een verrukkelijk diner wachtte.

De volgende dag hebben we een beetje in de omgeving gewandeld en op de namiddag nog even naar een havenstadje gereden Arguineguin, zo’n 25 km vanaf San Agustin.

De volgende dag, ’t was Zondag, een tour naar Puerto de Mogán, aan de zuidwest kust. Erg toeristisch, dat wel, maar prachtig mooi met talloze doorkijkjes en een soort van kanaal.En natuurlijk terrasjes waar ze tot mijn verrassing lekkere koffie verkochten. En wat we er ook zagen………… de Yellow Submarine…….. echt waar.

Gaan jullie mee?

Op de zelfde dag ’s avonds nog even naar Playa la Caleta gereden. even rondgeneusd, maar het weer werd minder, wolken en harde wind.

Alweer maandag, na het uitbundige ontbijt in het huurautootje gekropen om een bezoekje te brengen aan het roemruchte Playa des Inglés, op een paar kilometer van ons hotel. Vanaf de promenade ook uitzicht op de aangrenzende duinen van Maspalomas. Het is daar erg druk en toeristisch, met ontzettend veel winkeltjes.

In de middag van dezelfde dag nog wat in de tuin van het hotel geluierd, gezwommen en even langs de strandboulevard gewandeld

Zo tussen de bedrijven door genieten we van ons hotel, de uitbundige diners, de hoteltuin en de omgeving. Anna verzamelt zaden (die geel rode dingen). Straks palmen in onze tuin?

Dinsdag, dag van hoogteverschillen. Naar de Picos de las Nieves, diverse uitzichtpunten (miradors) en uitgedoofde vulkanen (Calderas) van zeeniveau tot 2000 meter én een fantastisch uitzicht op Roque Nublo.

Woensdag hebben we besteed aan een bezoekje aan het winkelcentrum van San Agustin, waar we wat leuke kleding hebben gekocht en wat luieren in de tuin, onder de palmbomen.

Donderdag stond een bezoek gepland aan Las Palmas de Gran Canaria, de hoofdstad van het eiland. Zeer de moeite waard. Anna was er eerder al eens geweest en bracht me naar de zeer bekende beelden van honden op de Plaza de Santa Ana bij, hou je vast, Catedral Metropolitana de Santa Ana de Canarias. ’t Is een mondvol, maar dan heb je ook wat. Daarna een bezoek gebracht aan een bistrootje waar een aardige Kanariedame een lekker bakje koffie met een broodje voor ons maakte. Ze wou ook wel even op de foto.

Ga maar weer mee.

En dan is het weer vrijdag, de laatste en dus reisdag. Autootje inleveren op de Aeropuerto, dat ging gemakkelijk, in de parkeergarage zetten en de sleutels onder de stoel, inchecken, sjacherijnige douane, en wachten. lang, want aanvankelijk 2 uur vertraging vanwege de sneeuw in Nederland, uiteindelijk een uurtje. De terugreis verliep voorspoedig, met vanuit het vliegtuig zicht op de kust van Pyrénées-Atlantiques in Frankrijk.

Op Eelde wachtte ons een verrassing, ’t was er amper 4 graden, 18 graden kouder dan op Gran Canaria. brr. De foto van onze camper hebben we gemaakt via ons bewakingssysteem.

tja, dit was het dan. Wij hebben genoten.

Reisadvies Sylvia van Schubert van PersonalTouchTravel en we reisden met Tui-Fly.

Havelte, 27-02-2022

Zon, 10 graden en weinig wind. Heerlijk na een periode van óf grijs óf stormweer. Er dus op uit met Anna en Sem, naar Havelte. Het was er erg druk, allemaal mensen met honden (wat doén ze daar). Sem was dus erg druk. Toch nog gelukt om wat leuke foto’s te maken.

Harlingen, 12 februari 2022

Om dat we eindelijk weer eens een zonnige dag hadden en we zin hadden om eens even in Harlingen te kijken, Anna en Sem ingeladen en het Mazdaatje de sporen gegeven.
De zon scheen inderdaad en maakte alles vrolijk, maar wat was het koud, 4 graden en een krachtige zuidenwind snerpte ons om de oren. We zijn dus wat korter gebleven dan de bedoeling was, maar ach, ’t was gezellig en heeft toch een paar foto’s opgeleverd, kijk maar even mee als je wilt.

Vanaf de overgang over de keermuur
Het havenmantsje
mooi kleurrijk pand
die toren mag niet ontbreken natuurlijk
Anna wou zo graag, ’t interesseerde Sem geen bal, die zag weer een teefje aankomen.
mooi klassiek schip
De barkentijn Atlantis (Amsterdam) is in 1905 op een werf in Hamburg gebouwd als lichtschip – een baken in de monding van de Elbe. Op een plaats waar de bouw van een vuurtoren niet mogelijk is. Na 70 dienstjaren in de Buitenelbe kreeg zij een tweede leven als zeilschip. Het onderwaterschip van de Atlantis bezit een klassieke zeilschiplijn. Een reden om het schip in 1984 grondig te restaureren en te voorzien van de tuigage van een barkentijn. Dat betekent dat de voorste mast van het zeilschip dwarsscheeps is getuigd en de overige masten langsscheeps.

de binnenhaven
Noorderhaven met het nagebouwde schip de Willem Barentz.
De reddingboot Suzanna is één van de vijf zelfrichtende schepen van het type Carlot.
Het schip is gebouwd in 1968 in opdracht van de KNZHRM (nu KNRM). De boot heeft
een lengte van 20,37m, breedte van 4,15 m, een diepgang van 1,40m en een waterverplaatsingvan 53 ton. Het schip wordt voortgedreven door twee 8 cilinder Kromhout TS motoren van elk 140 pk.
De Suzanna heeft gestationeerd gelegen in Den Helder van 1968 tot 1998 en op IJsland van1998 tot 2008.
Zuiderhaven
Brug van de sleper De Holland
De bergingsjager Holland kent een bewogen geschiedenis. Hierbij een beknopt overzicht. 1950-1951: Bergingsjager/zeesleepboot Holland gebouwd door Ferus Smit in Foxhol Groningen. 1951-1975: 161 geslaagde bergingen verricht, waarbij de Holland in de zomer werd ingezet als extra veerboot van Harlingen naar Terschelling
– 1975-1998: milieubewakings- en onderzoeksvaartuig van Rijkswaterstaat
– 14 juli 2000: Stichting Zeesleepboot Holland opgericht.

Uitje Leeuwarden, de Blokhuispoort

Nu het coronagevaar niet meer zo groot is en de restaurants en eettentjes weer open zijn wil je maar één ding, en dat is even er op uit. In ons geval even naar de Blokhuispoort in Leeuwarden en een hapje in de binnenstad.

Blokhuispoort, voormalige gevangenis te Leeuwarden, nu zijn er onder andere veel creatieve bedrijfjes gevestigd .
Alles natuurlijk wel even vastleggen.
pottebakkersdraaischijf

en het komt precies.
resultaten
mooie kommetjes
opperste concentratie
tja, dat kan niet missen natuurlijk.
Ook van alles te koop. We hebben ons echter niet laten verleiden.
En dan even een hapje en een bakje in de stad.

AnnA overdenkt het nog eens even.

In Amsterdam, duiven op de Dam, Leeuwarden: meeuwen op het Zaailand (Wilhelminaplein)
Dag Ljouwert, tot de volgende keer.

tuin

Vandaag prachtig weer en ik had niet zoveel zin op er op uit te gaan. Ik zat net lekker met een bakje koffie (ja wat anders) toen mijn oog op al die bloemen viel die ik in het voorjaar als zaadjes ter aarde had geworpen. Ben toch maar even gaan spelen met de camera, de bloemetjes en de beestjes.

eeeh, hoe ze allemaal heten…..dat ben ik vergeten. En als u het toch wilt weten kunt u het op internet opzoeken.

Voor de techneuten onder u, ik heb gefotografeerd met 70 mm en met een 16 mm en 26 mm tubes.

ga er maar even voor zitten dan, het zijn er nogal een paar.

Langs de Gaasterlandse kust

Jaren geleden voor mij heel bekend, naar het strandje in Stavoren met de kinderen, bij de sluis kijken en later “op eigen kiel”, dus met onze eigen boot aan het eilandje en door de sluis het IJsselmeer op, naar onbekende verten. Ik wou weer eens even kijken, hoe het er was.

Het was er nog, de glooiingen, de bossen en langs de kust uiteraard het IJsselmeer. Maar het IJsselmeer was “mijn” IJsselmeer niet meer. Allemaal windmolens, naar zuid, west, noord, overal waar je keek, allemaal techniek. Nu hou ik wel van techniek, maar niet daar!

Met een traan in mijn ene oog en het andere oog aan de camera heb ik maar zoveel mogelijk om die molens heen gefotografeerd.

Het glooiende landschap
Oude Mirdumer klif
Oude Mirdumer klif
Over heel Nederland werden in de jaren vijftig deze betonnen uitkijktorens van het Korps Luchtwachtdienst (KLD) gebouwd, bedoeld om laagvliegende vliegtuigen waar te nemen, die lager vlogen dan de radar kon waarnemen.[2][3] De torens werden volgens een standaard ontwerp gebouwd op plaatsen waar geen bestaand hoog gebouw beschikbaar was om een post op in te richten. In totaal zijn er 138 luchtwachttorens gebouwd, verreweg de meeste waren betonnen raatbouwtorens zoals deze
stenen hebben ze daar ook, heel veel, grote en kleine
richting Mirnser klif
Het Mirnserklif is een bekend kitesurfspot
hoge sprongen, het weer was er ideaal voor, ongeveer windkracht 5 beaufort
Het Rijsterbos vanaf Mirnserklif
is het geen plaatje?
Gelukt!! Géén molens in beeld!!
Het welbekende haventje van Laaxum, incl. visrestaurant
dit is óók laaxum
Het Roode klif (Reaklif)
zicht op Warns vanaf Roode klif

En dan Stavoren, zoveel te zien, zo pittoresk. een kleine impressie

de Dwinger
Haven
De Vuurtoren van Stavoren is een gietijzeren vuurtoren of lichtopstand aan het IJsselmeer bij de haven van Stavoren. Op de twee havenpieren staan twee bijbehorende havenlichten, een groene en een rode. Deze bouwwerken zijn in 1884 gebouwd en vallen sinds 1999 onder de monumentenzorg. De toren heeft een hoogte van 15,7 meter. In 2001 is de vuurtoren gerestaureerd, waarbij de toren werd gestraald en geverfd.
Vissershaven
Doorkijkje Burgemeester Albertsstraat
op de terugweg: De dominante toren van Spannenburg

In het licht gevangen

Gisteravond weer even in het kader van “doe es fit” het rondje Heidemeer gelopen en natuurlijk mijn cameraadje mee. De zon stond laag en scheen speels door de bomen en struiken en ving weer andere planten in z’n gouden licht. En dát heb ik geprobeerd vast te leggen.

Kom maar mee, kijken.

Dat was het dan weer, tot de volgende keer

Plasdras en Skiere Goes

‘k moest er gisteravond 21-06 nog even uit en aangezien ik al meer dan een jaar geleden in de vogelkijkhut was geweest, en ook het nieuwe plasdrasgebied had ik nog niet gezien. maar even die kant uit. En …… ik had nog een leuke waarneming ook, nl. steltkluten en die zie je toch niet zo vaak.

Het plasdrasgebied aan de Liemdyk. Onstaan door o.a. het waterpeil te verhogen. De schelpeneilandjes zijn door vrijwilligers gemaakt
langs de slootkant: Poelruit
witte kwikstaart
landende steltkluut, wat een lange poten.
met z’n tweeën
karakteristieke houding
nou fotograafje, zo is ’t wel genoeg hoor.

zondagochtendrondje

Voor de broodnodige beweging even een rondje gelopen, via Nieuweschoot en het Heidemeertje. Mooie wolkenluchten, dus camera mee, jullie ook? Een paar foto’s maar hoor, ik wil jullie niet verwennen 😉

Oranjewoud

Oranjewoud is mooi, altijd mooi.

Maar vooral mooi als je er op een zomeravond komt, als het zonnetje laag staat.

Ik was er op de fiets, slechts één lensje op m’n camera, de 35mm 2.8, da’s genoeg.

fiets je even met me mee?

Leuk hè, dat Oranjewoud. Tot de volgende keer maar weer.

drie fijne foto’s

Gisteren (09-06-2021 een paar foto’s gemaakt die een plaatsje verdienen……..

flying beauties, met 70 mm uit de hand
een groot veld met papavers en korenbloemen, is ’t niet prachtig?
Opsterlandse compagnonsvaart. Sfeertje hè?
Published
Categorized as landschap

Langs de Deelen

4 juni 2021, de eerste echte zomerdag van dit jaar, heerlijk om er op uit te gaan. Ik had een eigenaardig objectiefje op de kop getikt, een 35 mm 1.2 van het merk 7Artisans. Volledig handmatig, dus handmatig scherpstellen en diafragma instellen, terug naar de basis dus.

Het was wat eigenaardig fotograferen, scherpstellen ging vrij moeizaam, ’t was allemaal nogal duister. Achteraf viel het me dik tegen. een enorme lichtafval in de hoeken, ik moest de foto’s gewoon croppen om een béétje behoorlijk beeld te hebben. Ook tekende het objectiefje ontzettend wollig. Dat kan zijn charme hebben, maar dit was te veel. Dat objectiefje gaat dus retour leverancier. En toch…….. het er op uit trekken met één lens met vast brandpunt, zo rond de 35mm heeft echt wel wat, dat op zich ga ik wel vaker doen.

Enfin, kijk zelf maar

Published
Categorized as landschap