gepensioneerd beroepsfotograaf die het knippen niet kan laten en graag natuurfoto's maakt.
Even een een rondje bollenvelden in de Noordoostpolder. Een mooi gezicht onder de hoogzwangere wolkenluchten. Even een bakkie bij de orchideeënhoeve-die-nu -anders-heet waar we zowaar kennissen tegenkwamen, konden we even bijkletsen.
eind november 2023
Ook dit jaar besloten we weer te gaan overwinteren in Spanje en Portugal. Een zeer gewenst doel was de Bardenas Reales, een halfwoestijn in Navarra, Noord Spanje. Het is een enorm groot natuurgebied vol met grillige zandsteenformaties. In een klein deel van het grote gebied is een route uitgezet over zand en gravelwegen.
Ik had veel over het gebied gelezen en sprak me enorm tot de verbeelding, ook qua fotografie natuurlijk. We hebben de route in ongeveer 4 uur gereden, echt wel heel leuk om in zo’n gebied te rijden. Ook mooie foto’s kunnen maken van o.a. de vele vale gieren.
Het gaat me erg aan het hart dat deze mooie andsteenformaties er over pakweg 50 jaar niet meer zullen zijn, de erosie versneld, het zachte zandsteen gaat zichtbaar achteruit.
Een mooi vertrekpunt is Arguedas, zeg maar zo tussen Pamplona en Zaragoza. Je kunt daar vrij staan met je camper aan de voet van een berg met grotwoningen waar je het zicht op hebt. Als je daar de woestijn inrijdt kom je langs een informatiekiosk waar je een gratis routekaart ontvangt.
En wat voor herfst, nat nat nat. Toch nog wel wat sfeertjes weten vast te leggen voordat we als trekvogels naar het zuiden gaan.
Het beloofde een weekend te worden met temperaturen rond de dertig graden. Ik had al wel gezien dat het overal nog erg druk was, dus maar even reserveren. Camperplaats de Steenanjer zat helemaal vol, gelukkig had de naastgelegen camping Koeksebelt nog één plekje. een leuke camping met alles-er-op-en-er-aan, zelfs een losloopveld voor Sem. Nou, dat vond ie geweldig natuurlijk.
De volgende dag het stadje even verkend, leuke winkeltjes in gezellige straatjes en heel veel horeca.
Ik had met mijn ochtendwandelingetjes de omgving al even verkend, en ’t is er mooi, vooral de bosgebieden van landgoed Het Laar. We hadden op zondag een verlenging bijgeboekt, (anders hadden we al om elf uur weggemoeten) zodat we nog fijn even konden wandelen. Er was veel te ontdekken, een ijskelder, de totem van de scouts, een heel groot hertekamp met biggen, heel veel damherten , bokken en geiten en héél chagrijnige emoe’s (Hè Sem?)
Vrijdag 7 juli vertrokken we met ons campertje voor een rondreis Jutland – Denemarken. We besloten om niet via Bremen en Hamburg te gaan maar om een relaxte route door Noord Duitsland te rijden en om bij Wischhafen de Elbe over te steken naar Glückstadt. Dit voldeed ons, ondanks de lange wachttijd voor de pont prima. Voor Wischhafen is ook een fijne CP waar we gebruik van hebben gemaakt.
We reden via een lange dijk het Eiland Romo op, waar je op het strand mag parkeren met de camper, een belevenis. Het was op een zondag, met 30 graden en dus ongelofelijk druk. ’t is dicht bij de Duitse grens en dus heel veel Duitser trekken daar dan heen. Och we vermaakten ons prima, lachten om auto’s die zich vastreden, tot dat, ja we zelf weg wilden. Heel voorzichtig wegrijden en toch, tot de assen in ’t zand. Gelukkig heel veel Osterburen, dol op een verzetje die ons er weer uit hielpen. Op het eiland zelf een hele moderne, uitstekende CP-met-grasveldje voor iederew camper.
We tourden wat langs de kust en bezochten diverse plekjes, echt heerlijk Deens gevoel. Je moet er geweest zijn om te weten wat ik bedoel. Binnendoor richting Skagen, onderweg nog een plek aan de Limfjord.
En dan Grenen, het Noordoostelijke puntje van Jutland, waar de twee zeeën, Noordzee en Oostzee elkaar ontmoeten. En dat gaat niet zomaar, nee, dat gaat onstuimig, met hele vreemde kruiszeeën. we stonsen daar op die punt, met onze gympen, de ene in de Noordzee, de andere gymp in de Oostzee, gaf toch een heel apart gevoel. “t was me nogal een eind sjouwen door dat mulle zand, terug maar comfortabel met de tractor en wagen.
We zochten een overnachtingsplek daar het nordstrand, het echte Noordelijkste puntje van Denemarken. We stonden daar met 4 campers, absolute rust met zicht op een helemaal verlaten strand, werkelijk een van de fijnste plekken die ik ken. had hier best een week willen staan. Sem vond ook al snel een Duits vriendinnetje en op het strand konden ze fijn los en ravotten.
Op de terugweg maakten we een stop aan de Mariagerfjord, nog even mooi als vroeger en maakten we een stop bij Middelfart, een gratis CP op een plek waar bruinvissen en dolfijnen te spotten zijn. hierboven, de laatste foto, echt waar, dat zwarte dingetje is dus een dolfijn of bruinvis. even later hebben we meer dichtbij gezien, maar de camera niet bij de hand.
Onze laatste overnachting was bij het kasteel van Sonderborg, ook weer een gratis overnachting, met pal voor ons de Dannebrog, het jacht van de Deense koningin. Ze verbleef op een kasteeltje vlakbij, maar de rituelen, halfuurlijkse wisseling van de wacht, ging gewoon door.
Vanuit hier weer terug naar Huis, met weer een rustige overnachting aan de Elbe en waren vrijdag weer thuis.
De hele reis is ook te volgen op Polarsteps, met méér foto’s en beschrijvingen.
https://www.polarsteps.com/HermanTroost2/7821414-denemarken-2023
De weergoden beloofden stralend zomerweer dus het campertje lonkte. Maar waarheen? Anna wilde wel graag naar Dokkum en ik naar Lauwersoog. Nou, beide plaatsen liggen op een steenworp van elkaar, dus een mooie combi.
we streken neer op de stadscamping, waar we een mooi plekje hadden met veel gras, ook lekker voor Sem. Al snel de stad even in, waar het erg gezellig was.
Ook brachten we een bezoekje aan de ijsfontein. Nou, dat viel vies tegen, het ding voelde wel wat koud aan en hier en daar ontstond wat koude mist, maar géén ijs. Het ding stond gewoon een heleboel energie te verspillen.
Dan maar even een terrasje doen, die zijn er plenty in Dokkum, er kan goed gelaafd en gelest worden.
Nou, dat was Dokkum. Het dieseltje gestart en naar onze volgende stek, Lauwersoog, een plek in de jachthaven, tussen zoet en zout. We hadden geluk, de meeste camperplekken zijn op beton, een paar op gras met uitzicht op het Nieuwe Robbengat, een slenk van het Lauwersmeer. En laat daar nu het mooiste plekje vrij zijn, he-le-maal voor ons.
Op de haven zelf is van alles te beleven, mooie schepen, het lossen van nieuwe steigers en veel meer.
zondag maar even een rust en uitpufdag, met ruim 30 graden zit je lekkerder in de schaduw.
Natuurlijk brachten we een bezoek aan de haven, altijd wat te beleven ennn…. even aan de kibbeling.
We vonden nog een dooie haai, nou goed, haaitje, en op de kade waren schoolkinderen bezig met iets educatiefs.
Wij vertrokken de volgende dag weer naar Heerenveen.
Kleinzoon Floris was jarig, we brachten hem een fel begeerd Ruud Gullit shirt en hadden een gezellige middag. We combineerden dit bezoek met een nachtje op een minicamping in of bij Twekkelo, een mooi stukje coulisselandschap ingeklemd tussen het Twentekanaal en de A35.
De camping was een bijzondere, ze verhuren er ook tipi’s, een wigwam dus, verder een woonwagen, nog zo iets, trekkershutjes, en in de boerderij is een winkeltje waar ze leuke hebbedingen verkopen meestal van oosterse origine.
Een leuke bijkomstigheid, tijdens ons verblijf was er een soort weekend retraite in de tipi’s, iets met yoga, chakra en meer van dat soort dingen. Erg leuk om te zien.
Kom maar even kijken.
Het landschap leent zich uitstekend voor fijne wandelingen over zandpaden. We vonden een grenssteen van Twekkelo, oud? nee hoor, heeft te maken met de landschapsontwikkeling.
Sem sloot vriendschap met twee paarden, een moeder met veulen. Ze waren zo lief tegen elkaar.
Ook zagen we een houten boortoren en pomphuisjes die betrekking hebben op de zoutwinning in Twente. De zoutlagen die honderden miljoenen jaren oud zijn zitten daar op een diepte van gemiddeld 300 meter. Dicht bij de camping waren ze met een installatie doende om een zoutmijn af te sluiten.
Ook de zoutmijnbouw is onderwerp van veel discussie.
Hasselt, we wilden er even een paar dagen tussenuit en … het werd Hasselt. Niet te ver rijden en voor 2 of drie daagjes. We streken neer op de camperplaats aan het Zwarte water, op een steenworp van een heel sfeervol Hanzestadje. Met 18 graden en een zonnetje prima te doen. We hebben genoten en het stadje bewandeld en gefotografeerd evenals het naastgelegen keurig verzorgd parkje met enorm veel soorten bomen en planten. Ga maar kijken
29 december 2022 vertrokken we met onze camper richting Spanje en Portugal om, zoals ze dat noemen, te overwinteren. Het werd een trip die 85 dagen zou duren, bijna 8500 kilometers rijden en op 32 campings/camperplaatsen/wild gestaan alsof we nooit anders hebben gedaan. Het is ons toch zo super goed bevallen. En Portugal en Spanje hebben onze harten gestolen, zulke mooie landen, zulke aardige mensen. En het weer? dáár hoeven we het niet over te hebben.. deze blog bevat alleen foto’s. Wil je meer zien, bekijk deze reis dán op Polarsteps.
https://www.polarsteps.com/HermanTroost2/6262574-roadtrip-portugal-en-spanje-2023/embed
Vandaag met heerlijk weer een mooie wandeling gemaakt door de Rottige Meente, een natuurgebied in de gemeente Weststellingwerf, ten westen van Wolvega, De Westhoek.
De Friese veenpolders – Brandemeer en Rottige Meente – waren minder dan een eeuw geleden het toneel van mensonterende omstandigheden, nu zijn het rijke natuurgebieden. Een uitbundig planten- en dierenleven, met in Rottige Meente zelfs otters die vanuit de nabijgelegen Weerribben zijn komen aanzwemmen. Drie Friese natuurparels, met dank aan de veenarbeiders.
De mannen zwoegden van donker tot donker in het natte laagveen om zo veel mogelijk turven uit de bodem te halen. Genieten was er voor de veenarbeiders niet bij. Turfwinnen was méér dan hard werken. Het landschap dat zij achterlieten is wel degelijk om te genieten. De uitbundige natuur van de veenpolders is een mozaïek van water en land, riet en trilvenen, bloeiende graslanden en petgaten.
We maakten dan ook een mooie wandeling en dronken een glaasje in de tuin van de watermolen de Rietvink.
meer info https://www.staatsbosbeheer.nl/Natuurgebieden/rottige-meente
Bezoek aan kasteel Olt Stoutenburght waarin een expositie van Rinny Siemonsma.
In plm 1990 begon Gregorius (Gerry) Halman aan zijn project; hij bouwde een kasteel. Geen kleintje, nee een echte! tekeningen had hij in zijn kop, duizenden stenen gingen door zijn handen. Gerry: “Mien grootste vijand heft vier pootn, de stoel. Ik kan niet stille sittn”. Diep respect voor deze man.
In het kasteel momenteel, week 36 2022, een expositie van Rinny Siemonsma, een Kunstschilder uit Wolvega, die ik rond mijn 21e leerde kennen. Hij als schilder en natuurmens, ik als fotograaf en natuurliefhebber. we trokken de natuur in en experimenteerden in zijn Atelier in Nieuw Lindenoord met stillevens. Hij tekenen of schilderen en ik fotograferen.
Voor mij een mooie gelegenheid om het kasteel te fotograferen en Rinny zijn werk weer eens te zien.
Anna strikte natuurlijk de kasteelheer om samen op de kiek te gaan;)
Gaan jullie mee? pas op hoor, de trappen in het kasteel hebben hoge smalle treden!!
“De iene is de aandere niet” was een gevleugelde uitspraak van Rinny, als er weer eens over iemand werd gekletst, Hij liet iedereen in zijn waarde
Deventer ben ik eerder geweest, met Anke. Een prachtige stad waar we het ontzettend naar onze zin hadden. Foto’s van toen, vooral van de stad zijn te vinden in het blogarchief.
Nu is het me meer te toen om de camping. Deze is zo uniek gelegen, in het plantsoen De Worp, achter het IJsselhotel. En met het pontje ben je zo de IJssel over en hup in de stad. Maar die camping, nergens anders zie je zo’n bonte verzameling kampeermiddelen, vooral campers, omgebouwde brandweerwagens en ambulances of “gewone”omgebouwde bestelauto’s. Maar ook hele mooie antiekjes. Ook hun bewoners, bijzonder, apart en óók mooie antiekjes. Hieronder de foto’s. De meeste foto’s gemaakt door Anna.
Ga je mee?
Herman Troost Fotografie 