Anna haar mem (volgende week wordt ze 92 jaar) is nog steeds in ons midden, de corona crisis lijkt voorbij dus we kunnen weer een Moederdag vieren. En hoe kun je dat beter doen dan aan boord van één van de schepen van rederij Princenhof uit Eernewoude. Het is stralend weer, zonnetje schijnt, dus….. trossen los, daar gaan we.
Nienke helpt mem op haar plek wij zoeken zelf een plekje en Marrit ziet het allemaal wel zitten.
Mem vindt het maar wát mooi.
Mem neemt een cadeautje in ontvangst en Anna heeft weer lol.
En dan gebeurt het ….. onder tromgeroffel verrijst vanuit het niets, nou ja, vanuit de vloer, een heerlijk buffet en terwijl de fotograaf z’n opnames even checkt kan er aangevallen worden. Het ziet er allemaal geweldig uit.
Het ziet er allemaal geweldig uit, en het smaakt dito. Yvonne en Jelle vermaken zich ook prima. En mem?, die geniet met volle mond eeeeh teugen.
En terwijl Anna nog even een zonnetje pikt op het achterdek en ik nog even een blik over mijn schouder werp zijn we alweer aan het eind gekomen van deze vaartocht. Het was geweldig leuk.
Het campertje weer gestart om ons naar Hattem te laten brengen. Hattem is een oud Hanzestadje, net onder Zwolle, Gelderland dus. De camperplaats is gelegen aan de jachthaven van Hattem. Anna selecteerde deze plek uit de top tien van mooiste camperplekken. Het was die dag rustig, plaats zat. We genoten van het uitzicht op de haven en een ruime blik over de uiterwaarden. En, niet onbelangrijk, we plukten de vruchten van ons zonnepaneel, we hoefden niet aan de (stroom) paal en konden toch genieten van koffie en afbakbroodjes. Heerlijk ontbijten.
De volgende dag zijn we het stadje ingetrokken en wat was dat leuk, een prachtige poort, schitterende pleintjes, geveltjes en leuke winkelstraatjes. Kijk maar even mee.
ook buiten de stadswalprachtig stadje
waarover spraken zij?kleur en fleur
Grappig, in Frankrijk zie je op het stadhuis (Hotel de Ville) altijd de nationale, departementale en de stadsvlag hangen, in Hattem dus ook.
Een selfie mag niet ontbreken natuurlijk
Dan even met Sem door de uiterwaarden naar de IJssel. Sem vermaakt zich kostelijk met een stuk hout.
Dan…. zit het er weer op, we rijden terug naar huis even een blokje om via Wapenveld, om even in de kop van de Veluwe te lunchen, en vervolgens terug naar huis.
We hadden er naar uitgekeken, in het vroege voorjaar een weekje naar de warmte. Het werd Gran Canaria ongeveer 230 km vanaf de Sahara en 3.350 km vliegen. We vertrokken vanaf Eelde, heerlijk relaxed. Relatief goedkoop parkeren op 2 minuutjes lopen naar de vertrekhal en géén drukte en moeilijke toestanden. Daar stapten we aan boord van de Boeing 737 en begon het 4,5 uur stilzitten. Op de Aeropuerto de Gran Canaria pikten we moeiteloos ons huurautootje op en reden zo’n 30 km naar ons hotel, Bull Costa Canaria in San Agustin. Mooi op tijd om ons even te settelen, een bakje koffie uit ons eigen mini koffiezettertje en op naar het restaurant waar ons een verrukkelijk diner wachtte.
De volgende dag hebben we een beetje in de omgeving gewandeld en op de namiddag nog even naar een havenstadje gereden Arguineguin, zo’n 25 km vanaf San Agustin.
De volgende dag, ’t was Zondag, een tour naar Puerto de Mogán, aan de zuidwest kust. Erg toeristisch, dat wel, maar prachtig mooi met talloze doorkijkjes en een soort van kanaal.En natuurlijk terrasjes waar ze tot mijn verrassing lekkere koffie verkochten. En wat we er ook zagen………… de Yellow Submarine…….. echt waar.
Gaan jullie mee?
Op de zelfde dag ’s avonds nog even naar Playa la Caleta gereden. even rondgeneusd, maar het weer werd minder, wolken en harde wind.
Alweer maandag, na het uitbundige ontbijt in het huurautootje gekropen om een bezoekje te brengen aan het roemruchte Playa des Inglés, op een paar kilometer van ons hotel. Vanaf de promenade ook uitzicht op de aangrenzende duinen van Maspalomas. Het is daar erg druk en toeristisch, met ontzettend veel winkeltjes.
In de middag van dezelfde dag nog wat in de tuin van het hotel geluierd, gezwommen en even langs de strandboulevard gewandeld
Zo tussen de bedrijven door genieten we van ons hotel, de uitbundige diners, de hoteltuin en de omgeving. Anna verzamelt zaden (die geel rode dingen). Straks palmen in onze tuin?
Dinsdag, dag van hoogteverschillen. Naar de Picos de las Nieves, diverse uitzichtpunten (miradors) en uitgedoofde vulkanen (Calderas) van zeeniveau tot 2000 meter én een fantastisch uitzicht op Roque Nublo.
Woensdag hebben we besteed aan een bezoekje aan het winkelcentrum van San Agustin, waar we wat leuke kleding hebben gekocht en wat luieren in de tuin, onder de palmbomen.
Donderdag stond een bezoek gepland aan Las Palmas de Gran Canaria, de hoofdstad van het eiland. Zeer de moeite waard. Anna was er eerder al eens geweest en bracht me naar de zeer bekende beelden van honden op de Plaza de Santa Ana bij, hou je vast, Catedral Metropolitana de Santa Ana de Canarias. ’t Is een mondvol, maar dan heb je ook wat. Daarna een bezoek gebracht aan een bistrootje waar een aardige Kanariedame een lekker bakje koffie met een broodje voor ons maakte. Ze wou ook wel even op de foto.
Ga maar weer mee.
En dan is het weer vrijdag, de laatste en dus reisdag. Autootje inleveren op de Aeropuerto, dat ging gemakkelijk, in de parkeergarage zetten en de sleutels onder de stoel, inchecken, sjacherijnige douane, en wachten. lang, want aanvankelijk 2 uur vertraging vanwege de sneeuw in Nederland, uiteindelijk een uurtje. De terugreis verliep voorspoedig, met vanuit het vliegtuig zicht op de kust van Pyrénées-Atlantiques in Frankrijk.
Op Eelde wachtte ons een verrassing, ’t was er amper 4 graden, 18 graden kouder dan op Gran Canaria. brr. De foto van onze camper hebben we gemaakt via ons bewakingssysteem.
tja, dit was het dan. Wij hebben genoten.
Reisadvies Sylvia van Schubert van PersonalTouchTravel en we reisden met Tui-Fly.
Zon, 10 graden en weinig wind. Heerlijk na een periode van óf grijs óf stormweer. Er dus op uit met Anna en Sem, naar Havelte. Het was er erg druk, allemaal mensen met honden (wat doén ze daar). Sem was dus erg druk. Toch nog gelukt om wat leuke foto’s te maken.
Om dat we eindelijk weer eens een zonnige dag hadden en we zin hadden om eens even in Harlingen te kijken, Anna en Sem ingeladen en het Mazdaatje de sporen gegeven. De zon scheen inderdaad en maakte alles vrolijk, maar wat was het koud, 4 graden en een krachtige zuidenwind snerpte ons om de oren. We zijn dus wat korter gebleven dan de bedoeling was, maar ach, ’t was gezellig en heeft toch een paar foto’s opgeleverd, kijk maar even mee als je wilt.
Vanaf de overgang over de keermuurHet havenmantsjemooi kleurrijk panddie toren mag niet ontbreken natuurlijkAnna wou zo graag, ’t interesseerde Sem geen bal, die zag weer een teefje aankomen.mooi klassiek schipDe barkentijn Atlantis (Amsterdam) is in 1905 op een werf in Hamburg gebouwd als lichtschip – een baken in de monding van de Elbe. Op een plaats waar de bouw van een vuurtoren niet mogelijk is. Na 70 dienstjaren in de Buitenelbe kreeg zij een tweede leven als zeilschip. Het onderwaterschip van de Atlantis bezit een klassieke zeilschiplijn. Een reden om het schip in 1984 grondig te restaureren en te voorzien van de tuigage van een barkentijn. Dat betekent dat de voorste mast van het zeilschip dwarsscheeps is getuigd en de overige masten langsscheeps.de binnenhavenNoorderhaven met het nagebouwde schip de Willem Barentz.De reddingboot Suzanna is één van de vijf zelfrichtende schepen van het type Carlot. Het schip is gebouwd in 1968 in opdracht van de KNZHRM (nu KNRM). De boot heeft een lengte van 20,37m, breedte van 4,15 m, een diepgang van 1,40m en een waterverplaatsingvan 53 ton. Het schip wordt voortgedreven door twee 8 cilinder Kromhout TS motoren van elk 140 pk. De Suzanna heeft gestationeerd gelegen in Den Helder van 1968 tot 1998 en op IJsland van1998 tot 2008.ZuiderhavenBrug van de sleper De Holland De bergingsjager Holland kent een bewogen geschiedenis. Hierbij een beknopt overzicht. 1950-1951: Bergingsjager/zeesleepboot Holland gebouwd door Ferus Smit in Foxhol Groningen. 1951-1975: 161 geslaagde bergingen verricht, waarbij de Holland in de zomer werd ingezet als extra veerboot van Harlingen naar Terschelling – 1975-1998: milieubewakings- en onderzoeksvaartuig van Rijkswaterstaat – 14 juli 2000: Stichting Zeesleepboot Holland opgericht.
Nu het coronagevaar niet meer zo groot is en de restaurants en eettentjes weer open zijn wil je maar één ding, en dat is even er op uit. In ons geval even naar de Blokhuispoort in Leeuwarden en een hapje in de binnenstad.
Blokhuispoort, voormalige gevangenis te Leeuwarden, nu zijn er onder andere veel creatieve bedrijfjes gevestigd .Alles natuurlijk wel even vastleggen.pottebakkersdraaischijfen het komt precies.resultatenmooie kommetjesopperste concentratietja, dat kan niet missen natuurlijk.Ook van alles te koop. We hebben ons echter niet laten verleiden.En dan even een hapje en een bakje in de stad.AnnA overdenkt het nog eens even.In Amsterdam, duiven op de Dam, Leeuwarden: meeuwen op het Zaailand (Wilhelminaplein)Dag Ljouwert, tot de volgende keer.
‘k moest er gisteravond 21-06 nog even uit en aangezien ik al meer dan een jaar geleden in de vogelkijkhut was geweest, en ook het nieuwe plasdrasgebied had ik nog niet gezien. maar even die kant uit. En …… ik had nog een leuke waarneming ook, nl. steltkluten en die zie je toch niet zo vaak.
Het plasdrasgebied aan de Liemdyk. Onstaan door o.a. het waterpeil te verhogen. De schelpeneilandjes zijn door vrijwilligers gemaaktlangs de slootkant: Poelruitwitte kwikstaartlandende steltkluut, wat een lange poten.met z’n tweeënkarakteristieke houdingnou fotograafje, zo is ’t wel genoeg hoor.
Voor de broodnodige beweging even een rondje gelopen, via Nieuweschoot en het Heidemeertje. Mooie wolkenluchten, dus camera mee, jullie ook? Een paar foto’s maar hoor, ik wil jullie niet verwennen 😉
Het bestaat nog, een winter met sneeuw en ijs. Het is niet mijn favoriete weertype, maar als je dan toch onderweg bent, en je komt langs een fotogeniek plekje, hier langs de boorden van het Tjeukemeer, kun je toch nog even een paar leuke foto’s maken.
Even tijd gevonden om een ommetje te maken. Het heeft de laatste weken enorm veel geregend, dus ik wilde even kijken hoe het er bij stond in de Tjongervallei. Kijk maar even mee.
Fikse stukken ondergelopen in de Tjongervallei
Tjongersluis
de stuw/overloop bij de Tjongersluiso.a. zwanen in de plasdras, buizerd zit hoog en droog op zijn paalheel veel protters (spreeuwen)
Vanochtend vroeg wakker en dat is beslist geen ramp in deze dagen met temperaturen flink boven de 30 graden. Ik was dus al lekker vroeg in het Skar en het was er fijn, getuige onderstaande beelden. Ook nog een damhertje gefotografeerd. In de wijde omgeving van het Skar komen grote groepen damherten voor, het aantal in de streek wordt geschat op zo’n drie à vier honderd. Aan de ene kant prachtig natuurlijk, maar dit grote aantal geeft wel problemen., veel aanrijdingen, veel vraatschade en last but not least, de reeën hebben hier flink onder te lijden. Oplossingen anders dan afschot zijn moeilijk te vinden.
nog een beetje diezig (heiïg)zonnetje valt er mooi inop 20 meter dit schatje (damhert hinde)ze wacht rustig af wat ik ging doen, wilde haar verder ook niet storen dus gauw verder gegaan.
Als je er niet hoeft te zijn, kom je er eigenlijk niet. Toch, het is best de moeite waard, Rotstergaast herbergt een paar onverwachte schatten.
Mijn eigenlijke doel is de vorig jaar (2019) gegraven slenk, gegraven tussen het riviertje de Tjonger en het natuurgebied Aesterskar. Dit (natte) natuurgebied was gedoemd te verdrogen doordat de omringende landbouwgronden dalen door diepontwatering en er hierdoor water vanuit het Aesterskar weglekt. Water zou nu dus ingelaten kunnen worden vanuit de Tjonger. Het schijnt wel zo te zijn dat het Tjongerwater te fosfaatrijk is waardoor het plan minder goed slaagt dan gehoopt.
Maar het maakt het gebied niet minder mooi, kijk maar
langs het buurtje Snakkerbuorrenlangs het buurtje Snakkerbuorren
Tussen de Gaastweg en het riviertje de Tjonger vinden we de Rotstergaaster wallen, zandruggen van de Tjonger, die in de Saale-ijstijd zijn gevormd, zo’n 300.000 jaar geleden!
In dit gebied vinden we het eerste wasplatenreservaat van Nederland. Wasplaten zijn een kleurrijke paddenstoelensoort. Het gebied is niet vrij toegankelijk, dus ik kan geen foto’s laten zien, maar via deze link krijgt u meer informatie
Een stukje afgesneden RotstergaastwegHet uitzicht is weergaloosNieuw Jachtlust
De slenk richting Tjonger grote waterweegbree; (alisma plantago aquatica
De wallen duidelijk zichtbaar in het landschapZwanenbloem – Butomus umbellatus (beschermd);
De slenk richting AesterskarAkkerdistel (Cirsium Arvense);
links richting Liemdyk en rechts een luid roepende kivietrolklaver((Lotus corniculatus) zachte wikke(Vicia villosa);
Herman Troost Fotografie 