De herfst heeft zijn intrede gedaan. Tussen alle beslommeringen door nog wat foto’s gemaakt 🙂

 

 

 

En weer gingen we op pad, er werd mooi weer voorspeld dus de caravan geladen en weer op pad. Ons eerste doel was woudrichem, een oud vestingstadje aan de Merwede.

 

Otterlo

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Al weer veel te lang geleden dat ik iets geblogd heb. Er is wel veel gebeurd ondertussen. De boot, de Orion is verkocht en we zijn weer gaan caravannen.

We besloten om voorlopig eerst in Nederland te blijven, er zijn hier nog zo veel plekjes waar ik eens wil kijken.

De eerste vakantie met de caravan, een fraaie Fendt Saphir, begon in Beuningen en eindigde in Elburg en duurde 4 weken. Het caravannen is ons uitermate goed bevallen maar we hadden dan oom prachtig weer, vooral de eerste drie weken was het flink warm, de vierde week wat koeler en zo af en toe een buitje

Beuningen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Deventer

 

Kootwijk

 

 

 

Elburg

De uitspraak: één foto zegt meer dan duizend woorden is hierop van toepassing, daarom dus ook maar één foto van het prachtige waterplantje Waterdrieblad – (Menyanthes trifoliata)

 

Meestal plaats ik niet een bericht met slechts één foto. Deze vond ik zo leuk dus……….

Donker weer, sneeuwbui, harde wind. Helemaal geen vogelfotoweer. Kijk ik naar buiten, zitten er ineens een staartmees en twee witkoppige staartmezen op een vetbol. Net even gelegenheid om ze te fotograferen en roefff weg waren ze weer.(Sony RX10 mk4 600 mm 800 ISO 1/125 f4.0)

We hadden even een  kort wintertje. Ijs op ´t water en een sneeuwdekje dus ik wilde er graag even op uit. Jammer dat de zon het liet afweten, maar toch was het fijn buiten. Een beetje vorst, -2, maar hoegenaamd geen wind.

Bij de kijkhut Skiere Goes was het rustig, erg rustig. naast de hut bevindt zich een stroomgat in het ijs, ideaal voor de roerdomp, waterral, of ijsvogel.  Zouden de steenmarters daar debet aan kunnen zijn?  Op het dak van de kijkhut waren namelijk ontzettend veel prenten (sporen)  te zien. gelukkig was er in de omgeving wel wat te zien. Kijk maar even mee.

Meer informatie over de Galloway:

Een galloway is een hoornloos, meestal zwart behaard runderras dat oorspronkelijk uit het zuidwesten van Schotland komt. Galloways worden vaak in natuurgebieden ingezet als grote grazers. Ze hebben weinig zorg nodig en zijn niet agressief. De galloway stamt af van voornamelijk zwart vee, dat sinds de Keltische tijd in Schotland voorkwam. Inkruisingen met andere rassen hebben nooit plaatsgevonden. In 1879 werd het eerste galloway stamboek opgericht.

De galloway is kortbenig en heeft een ruig haarkleed, dat hem ’s winters in staat stelt buiten te blijven grazen en zelfs tijdens strenge kou te overleven. Het haar van de galloway is lang en golvend en ook de oorschelpen zijn karakteristiek. Galloway-koeien hebben een gemiddelde schofthoogte van 120 cm en wegen 450-590 kg: stieren zijn gemiddeld 130 cm en wegen 600-900 kg.

De dieren zijn robuust en vruchtbaar. Vaarzen zijn dekrijp op een leeftijd van 20-27 maanden, de tussenkalftijd bedraagt 365 dagen. De koeien, die over een sterk beschermend moederinstinct beschikken, kunnen gedurende hun leven aan 10-12 kalveren het leven schenken. De kalveren wegen bij de geboorte 25-30 kg en zijn vitaal.

Het ras is geschikt voor extensieve vleesproductie. Op driejarige leeftijd is een gallowayrund rijp voor de slacht. Sinds het begin van de 19e eeuw is Galloway-rib een bekende en gewaardeerde vleessoort bij Londense slagers.

(bron: Wikipedia)

 

 

Even een handvol foto´s plaatsen. Niets spectaculairs, wel een paar leuke, o.a. de roodborst, landende zwaan en een verstopt reetje.

De kijkhut is naar mijn mening niet erg geschikt, de vogels zien de silhouetten van bezoekers door het raster en door de hut als de zon van achteren invalt. Ook  biedt de hut geen enkele beschutting tegen wind. De locatie is, als je de herrie van de snelweg wegdenkt, wel mooi.

Deze zwaan kwam recht op me aanvliegen,  dat zou mooie landingsfoto´s kunnen opleveren…….

…………………….

………..wat inderdaad het geval was.

 

Vandaag even een wandelingetje door het Ketliker Skar, het reetje had zich verstopt, maar niet goed genoeg. even handmatig scherpstellen vanwege de voorhangende takken.

Met een brede bossingel achter huis hebben we geregeld dieren in de tuin, zoals de bunzing, boom- en steenmarter, egel en natuurlijk ook de eekhoorn. Zodra je een netje pinda’s ophangt is hij (of zij) present en gaat als een dolle de pinda’s overal begraven.

Onderstaande serie is met erg donker weer gemaakt, waardoor ik een hoge iso moest gebruiken, wat natuurlijk niet ten goede komt aan de kwaliteit. Wellicht komt er nog een betere serie.

NB het laatste beeld is een filmpje, klik svp op de pijl.

 

 

 

 

 

 

 

 

Gister, 10 december, weer eens even het Easter Skar in geweest met natuurlijk een bezoekje aan de kijkhut Skiere Goes. Wat betreft de vogels was het erg rustig, alleen ver weg wat eenden en ganzen. Het weer zorgde voor wat spektakel, tijdens een felle bui openbaarde zich een prachtige regenboog. Op gegeven moment was de boog erg dichtbij, zelfs voor het wateroppervlak is hij nog te zien. Ik schat de afstand op zo’n 150 meter.

En nu is het dus ook duidelijk dat die pot met goud een fabeltje is, hij staat er NIET. En voor de grapjassen onder u, het is daar heel ondiep, de pot staat dus ook niet onder water.

 

 

Voor wie meer wil weten over het verschijnsel regenboog; hieronder een beschrijving uit Wikipedia.

 

Een regenboog ontleent zijn naam aan zijn verschijnen bij regen, maar ook in een wolk van waterdruppels van een waterval, tuinslang of fontein en soms boven de branding in zee kan men een regenboog zien. Vanuit een vliegtuig of van een bergtop kan een regenboog als een cirkel zichtbaar zijn (zie Cirkelvormige regenboog hieronder), wanneer geen horizon in de weg zit. Het licht wordt weerkaatst en gebroken tot een spectrum van de primaire kleuren, die in elkaar overlopen.

Het middelpunt van de boog staat gezien vanuit de waarnemer lijnrecht tegenover de zon, en bevindt zich dus per definitie onder de horizon. Waarnemer en boog vormen samen een denkbeeldige kegel met de waarnemer op de punt van de kegel en de regenboog langs de boogrand van het grondvlak van de kegel. De boog heeft binnen de kegel een halve tophoek van ongeveer 42 graden; de breedte van de kleurenband van rood tot violet is circa 2 graden.

De kleuren van de regenboog worden traditioneel benoemd als (van buiten naar binnen): rood     , oranje     , geel     , groen     , blauw     , indigo      en violet     . De volgorde kan onthouden worden als ROGGBIV. Uiteraard is er in werkelijkheid een continue verdeling van kleuren, die naadloos in elkaar overgaan en niet scherp te onderscheiden zijn.

Door meervoudige weerkaatsing van het licht in de waterdruppels is buiten de eerste regenboog soms een fletsere bijregenboog te zien met de kleuren in omgekeerde volgorde (zie Dubbele regenboog hieronder).

Verklaring

Een regenboog wordt veroorzaakt door breking en weerkaatsing van zonlicht in waterdruppels. Deze zweven of vallen vrij en hebben dankzij hun oppervlaktespanning een bolronde vorm. Het licht breekt bij het binnengaan van een druppel, weerkaatst aan de achterkant van de druppel, en treedt na nog een breking aan de voorzijde uit. De verschillende kleuren in het witte zonlicht breken onder verschillende hoeken, wat een spectrumoplevert. De waterdruppel werkt dus tegelijk als een spiegel en een prisma.

Stralengang[bewerken]

De (primaire) boog is het gevolg van zonnestralen die in een bolvormige waterdruppel binnendringen, gebroken en volledig gereflecteerd worden, waarna ze weer uittreden en daarbij ook weer gebroken worden.

Als {\displaystyle \alpha } de hoek met de normaal is bij intreden en {\displaystyle \beta } de hoek met de normaal na breking, geldt volgens de brekingswet van Snellius:

{\displaystyle {\frac {\sin(\alpha )}{\sin(\beta )}}=n(\lambda ),}

waarin {\displaystyle n(\lambda )} de brekingsindex van water is, die nog afhankelijk is van de golflengte {\displaystyle \lambda }.

Een deel van de invallende bundel zal aan de grens van water en lucht teruggekaatst worden en weer een deel daarvan zal na breking uittreden. Uit de symmetrie van de stralengang volgt dat de hoek {\displaystyle \gamma } tussen de in- en de uittredende bundel gelijk is aan:

{\displaystyle \gamma =4\beta -2\alpha =4\arcsin({\tfrac {1}{n}}\sin(\alpha ))-2\alpha ,}

met een maximum voor

{\displaystyle {\frac {{\rm {d}}\gamma }{{\rm {d}}\alpha }}={\frac {4\cos(\alpha )}{\sqrt {n^{2}-\sin ^{2}(\alpha )}}}-2=0,}

dus voor

{\displaystyle \sin(\alpha )={\sqrt {\frac {4-n^{2}}{3}}}.}

Met de brekingsindex {\displaystyle n\approx 1{,}33} voor water, volgt {\displaystyle \gamma \approx 42^{\circ }}. Omdat de uittredende stralen in de buurt van het maximum dichter bij elkaar liggen, wordt de regenboog waargenomen onder deze hoek. Bij grotere hoeken is er geen weerkaatst licht, zodat de hemel buiten de boog donkerder lijkt.

Brekingshoek

Afhankelijk van de brekingsindex van de lucht-waterovergang breekt het licht onder verschillende hoeken. Dit heet dispersie of kleurschifting. De grootte van de druppel speelt hier geen rol. Omdat de brekingsindex voor elke kleur verschilt, vallen de kleuren uiteen in deelbogen. Zeewater heeft een grotere brekingsindex dan zoet water (de waarde is 0,007 meer^[1]). Een regenboog in verstoven zeewater heeft daardoor een halve kegeltophoek die 0,8 graden kleiner is dan bij een regenboog door regenwater.^[2]

Kleur	Golflengte (nanometer)	Brekingsindex van zoet water	Hoek in eerste boog (graden)	Hoek in tweede boog (graden)
Rood	650	1,3318	42,25	50,58
Geelgroen	550	1,3344	41,64	51,68
Blauw	450	1,3411	40,91	52,99

Plaats

De regenboog is altijd recht tegenover de zon te zien, dus met de zon in de rug van de waarnemer. Dit komt door de weerkaatsing van het licht in de waterdruppels. De waarnemer staat op één lijn met de zon en het middelpunt van de regenboog. De plaats van de regenboog is daarmee voor iedere positie van een waarnemer verschillend.

Cirkelboog

De regenboog is rond doordat de waarnemer het gebroken licht alleen kan zien van druppels langs de denkbeeldige rand van de kegel met een halve tophoek van ongeveer 42 graden (zie figuren). Dit is de hoek tussen het invallende en uittredende zonlicht in elke druppel die bijdraagt aan de regenboog. Druppels op plaatsen buiten de regenboog breken en reflecteren het licht in dezelfde hoek, maar hun licht bereikt de waarnemer niet. Daardoor lijkt de regenboog met de waarnemer mee te bewegen als deze zich verplaatst.

Tijdstip

Aangezien voor een regenboog zonlicht en regen nodig zijn, is de kans op regenbogen het grootst bij buiig weer, wanneer buien en opklaringen elkaar afwisselen. Vaak zijn slechts stukken van de boog te zien, doordat zich niet overal waar de regenboog zich zou kunnen voordoen, druppels of zonlicht bevinden.

De grootste regenbogen zijn te zien wanneer de zon laag aan de hemel staat, dus ’s ochtends vroeg of aan het einde van de middag. Hoe dichter de zon bij de horizon staat, hoe meer van de regenboog te zien is. Staat de zon vlak bij de horizon, dan vormt de regenboog nagenoeg een halve cirkel. Overdag, wanneer de zon hoger aan de hemel staat, is hooguit een deel van de cirkel te zien. Hoe hoger de zon, des te lager staat de regenboog en des te kleiner is de cirkelboog die boven de horizon uitsteekt, om bij een zonnehoogte groter dan 42 graden geheel te verdwijnen.

Vanuit een vliegtuig of hoog gebouw kan het gedeelte van de regenboog dat zich onder de horizon bevindt worden waargenomen, dat samen met het bovenste gedeelte een volledige cirkel vormt: zie Cirkelvormige regenboog hieronder.

Felheid en banden door druppelgrootte

Afhankelijk van de omstandigheden kan de intensiteit van de kleuren van de regenboog nogal verschillen, evenals de breedte van de kleurbanen. De kleurintensiteit en de breedte van de boog zijn afhankelijk van de grootte van de regendruppels.^[3] Grote druppels (met een middellijn van ongeveer 0,5 – 2,0 mm) geven een smalle regenboog met doorgaans intense kleuren. Hoe kleiner de druppels worden (ongeveer 0,5 – 0,01 mm), hoe meer de regenboog in een mistboog verandert: de kleuren worden fletser, de banden breder en de overtallige bogen geprononceerder.^[4]

 

 

’t Was druk vanmiddag in de vogelkijkhut. Geen wonder, stralend weer en ruim 20 graden. Mede door de frequente aanwezigheid van zeearenden en visarenden staat het Easterskar en de kijkhut Skiere goes  aardig in de belangstelling. Alleen zo jammer dat die dode boom zo ver weg staat, die boom waarin predatoren zoals de eerder genoemde arenden en regelmatig de havik de uitkijkhouden.

De foto’s hieronder zijn dus er ver ingezoomd en later gecropped (bijgesneden) waardoor de kwaliteit duidelijk te wensen over laat, maar ze staan er toch op.

 

 

 

Gisteren 24-09-2018 was het een frisse dag, amper 12 graden. Zon afgewisseld met felle buien. Toch maar even naar de kijkhut getogen. Het barstte er van de grauwe ganzen.  Meestal vind ik het maar lawaaischoppers, maar toch heb ik wel  respect voor ze. In felle buien gaan ze niet zoals koeien met de kont in de wind staan, nee, ze zetten fier hun borst op en met de kop in de (harde) wind trotseren ze de elementen.

In een rustig hoekje kon ik ook nog even een jong waterhoentje vastleggen.